นิยายวาย Yaoi กลิ่นกาแฟกับไออุ่นของฤดูฝน (ตอนที่ 2)
นิยายวาย นิยายอ่านฟรี อ่านนวนิยาย นิยายรักโรแมนติก นิยายแฟนตาซี นิยายวาย Yaoi เรื่องเล่าจากทางบ้าน นิยายแปลฟรี เรื่องเล่าจากทางบ้าน
กลิ่นกาแฟกับไออุ่นของฤดูฝน (ตอนที่ 2) นิยายวาย Yaoi
สายฝนยามบ่ายยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำกระทบกระจกบานใหญ่กลายเป็นเสียงดนตรีธรรมชาติที่ขับกล่อมให้บรรยากาศในคาเฟ่ท้ายซอยอบอวลไปด้วยความละมุน"อเมริกาโน่ร้อนกับเค้กช็อกโกแลตชิ้นพิเศษมาแล้วครับ" กวินเดินถือถาดมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง พร้อมกับวางจานขนมเค้กที่มีการแต่งหน้าด้วยซอสช็อกโกแลตเป็นรูปกล้องถ่ายรูปตัวเล็ก ๆ อย่างประณีตนับดาวตาโตด้วยความประหลาดใจก่อนจะหลุดยิ้มกว้างออกมา "โห คุณกวินวาดรูปกล้องถ่ายรูปให้ผมหรอครับเนี่ย? ฝีมือไม่เบาเลยนะคร้บ""เห็นคุณชอบพกกล้องมาด้วยทุกวัน เลยอยากทำอะไรพิเศษให้ลูกค้าประจำตัวน้อยน่ะครับ" กวินเอ่ยพลางหัวเราะเบา ๆ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและอบอุ่นจนนับดาวต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นรอยแดงที่แอบขึ้นบนแก้ม"ขะ...ขอบคุณครับ" นับดาวอ้อมแอ้มตอบ พลางตักเค้กเข้าปากเพื่อแก้เขิน รสชาติหวานปนขมของช็อกโกแลตชั้นดีผสานกับความใส่ใจของคนทำ ทำให้มันเป็นเค้กที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในชีวิตกวินไม่ได้เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ทันที แต่เขากลับเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงเงียบ ๆ สายตาทอดมองกล้องถ่ายรูปคู่ใจของนับดาวที่วางอยู่บนโต๊ะ "ช่วงนี้ฝนตกบ่อย ช่างภาพอิสระแบบคุณคงออกไปถ่ายรูปข้างนอกลำบากแย่เลยใช่ไหมครับ?""ก็นิดหน่อยครับ... แต่ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีนะ" นับดาวเงยหน้าขึ้นมา สบตากับบาริสต้าหนุ่มตรง ๆ เป็นครั้งแรก แววตาของช่างภาพหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหม่า แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ "เพราะถ้าฝนไม่ตกหนักในวันนั้น ผมคงไม่มีโอกาสได้วิ่งเข้ามาเจอคาเฟ่ที่อบอุ่นแบบนี้... และคงไม่ได้มารู้จักกับคุณกวิน"ประโยคบอกเล่าที่เรียบง่ายแต่แฝงความหมายลึกซึ้งทำเอาบรรยากาศรอบโต๊ะเงียบสนิทไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงดังแว่วเข้ามา กวินนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มละมุนจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน แววตาใจดีคู่เดิมนั้นฉายแววลึกซึ้งขึ้นกว่าทุกวัน"ถ้าอย่างนั้น..." กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก "ต่อให้วันไหนฝนไม่ตก คาเฟ่แห่งนี้และบาริสต้าคนนี้... ก็ยินดีต้อนรับช่างภาพส่วนตัวคนนี้ตลอดเวลาเลยนะครับ"หัวใจของนับดาวเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจตอนนี้ มันไม่ได้มาจากแก้วกาแฟร้อนในมืออีกต่อไปแล้ว แต่มันมาจากผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาต่างหาก... ในที่สุด นับดาวก็รู้แล้วว่าฤดูฝนปีนี้จะไม่เหงาอีกต่อไป
