นิยายรักโรแมนติก สูตรลับรสละมุนของเชฟฝึกหัด
นิยายวาย นิยายอ่านฟรี อ่านนวนิยาย นิยายรักโรแมนติก นิยายแฟนตาซี นิยายวาย Yaoi เรื่องเล่าจากทางบ้าน นิยายแปลฟรี เรื่องเล่าจากทางบ้าน
สูตรลับรสละมุนของเชฟฝึกหัด นิยายรักโรแมนติก
ภายในห้องครัวสเตนเลสสตีลอันกว้างขวางของโรงแรมหรูใจกลางเมือง เสียงมีดสับกระทบเขียงดังขึ้นเป็นจังหวะเคล้ากับกลิ่นหอมกรุ่นของซอสสูตรพิเศษ "ทีน" เด็กหนุ่มนักศึกษาฝึกงานสายคหกรรมวัย 20 ปี กำลังยืนตัวเกร็งพลางก้มหน้ามองจานอาหารของตัวเองที่เพิ่งทำเสร็จด้วยหัวใจที่เต้นระทึก"ซอสข้นเกินไป เนื้อปลาเซียรเกรียมไปนิด... นายยังคุมไฟได้ไม่ดีพอ"เสียงทุ้มต่ำทว่านุ่มลึกดังขึ้นจากชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาผู้นำทีมห้องครัวแห่งนี้ เขาคือ "เชฟอคิน" หัวหน้าเชฟหนุ่มอัจฉริยะผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพสลักทว่าขึ้นชื่อเรื่องความเจี๊ยบขาดและเนี๊ยบที่สุดในวงการ แววตาคมกริบของอคินตวัดมองเชฟฝึกหัดตัวน้อยที่ยืนหน้ามุ่ยด้วยความผิดหวังในตัวเอง"ขอโทษครับเชฟ... ผมจะกลับไปฝึกฝนแก้ไขใหม่ครับ" ทีนพึมพำตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานสลดลงจนคนมองแอบใจอ่อน"แต่รสชาติโดยรวมถือว่ามีพัฒนาการ... เย็นนี้หลังปิดครัว มาพบฉันที่ห้องครัวส่วนตัว จะเคี่ยวสูตรลับการทำซอสให้ใหม่" อคินเอ่ยพลางยกยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น ก่อนจะเดินก้าวขาจากไป ทิ้งให้ทีนยืนอึ้งหัวใจพองโตด้วยความดีใจเมื่อเวลาปิดครัวมาถึง ทั่วทั้งโรงแรมเงียบสงบ ทีนเดินเข้าห้องครัวส่วนตัวของหัวหน้าเชฟด้วยความประหม่า ทว่าภาพที่เห็นคือกวินที่ถอดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นดูสบายตา กำลังยืนเตรียมวัตถุดิบรออยู่แล้ว"ขยับเข้ามาใกล้ ๆ สิ ยืนห่างขนาดนั้นจะมองเห็นสูตรควบคุมไฟได้ยังไง" อคินกวักมือเรียกทีนรีบก้าวเข้าไปยืนข้าง ๆ ชายหนุ่ม ทันใดนั้น อคินก็ขยับเข้ามาซ้อนด้านหลัง มือหนาเอื้อมมากุมมือของทีนที่กำลังจับด้ามกระทะเอาไว้เบา ๆ สัมผัสอุ่น ๆ และกลิ่นน้ำหอมสะอาดผสมกลิ่นวานิลลาจาง ๆ จากตัวเชฟหนุ่ม พุ่งเข้าจู่โจมจนทีนหัวใจเต้นรัวจนแทบทำกระทะหลุดมือ"จำจังหวะนี้ไว้... ค่อย ๆ ผ่อนไฟลง แล้วใช้ใจสัมผัสความร้อนของซอส" อคินกระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกซึ้งใบหน้าของทีนร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือหนาที่กุมมือเขาอยู่ มันทำให้เด็กหนุ่มฝึกงานรู้ตัวทันทีว่า สูตรลับรสละมุนที่เชฟอคินกำลังสั่งสอนในค่ำคืนนี้... มันไม่ได้มีเพียงแค่สูตรอาหารธรรมดาซะแล้ว แต่มันกำลังเริ่มปรุงแต่งหัวใจของเขาให้ถักทอเข้าด้วยกันทีละน้อยท่ามกลางกลิ่นไออุ่นของห้องครัวแห่งนี้
หัวใจของทีนเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สัมผัสจากมือหนาของเชฟอคินที่ยังคงกุมมือเขาไว้เหนือด้ามกระทะนั้นช่างอบอุ่นและมั่นคง จนเด็กหนุ่มแทบไม่มีสมาธิมองฟองซอสที่กำลังเคี่ยวได้ที่อยู่ตรงหน้า"ใจลอยแล้วนะเชฟฝึกหัด... ดูที่ขอบกระทะสิ ซอสเริ่มเซ็ตตัวแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของอคินกระซิบเตือนชิดใบหู ลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดรินทำเอาทีนหน้าร้อนผ่าวจนต้องแกล้งก้มหน้าหลบสายตา"คระ...ครับเชฟ" ทีนรับคำเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาอยู่กับกลิ่นหอมของเนยและเครื่องเทศอคินยิ้มบาง ๆ ในแววตา ยอมผละมือออกปล่อยให้เด็กหนุ่มได้แสดงฝีมือเอง ทีนค่อย ๆ ผ่อนไฟลงตามที่เชฟสอนอย่างตั้งใจ บรรยากาศในห้องครัวส่วนตัวยามค่ำคืนเงียบสงบ มีเพียงเสียงเคี่ยวซอสและเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นผิดจังหวะ"ลองชิมดูสิ" อคินยื่นช้อนคันเล็กให้ทีนตักซอสสีเข้มข้นขึ้นมาเป่าลมเบา ๆ ก่อนจะส่งเข้าปาก รสชาติที่กลมกล่อม ละมุนลิ้น และมีมิติมากกว่าทุกครั้งที่เคยทำมา ทำเอาเด็กหนุ่มตาโตด้วยความตื้นตัน "โห... อร่อยมากเลยครับเชฟ! รสสัมผัสมันนุ่มนวลขึ้นเยอะเลย แตกต่างจากที่ผมทำเมื่อบ่ายลิบลับเลยครับ""นั่นเพราะนายใส่ใจลงไปด้วยไงล่ะ การทำอาหารไม่ใช่แค่การทำตามสัดส่วนในตำรา แต่คือการควบคุมอารมณ์และส่งความรู้สึกผ่านความร้อน" อคินเอ่ยพลางยกนิ้วเรียวขึ้นช่วยเช็ดคราบซอสที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากของทีนออกให้อย่างแผ่วเบาการกระทำที่อ่อนโยนจนเกินกว่าสถานะหัวใจทำเอาทีนยืนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาของทั้งคู่ประสานกันเงียบ ๆ ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวในห้องครัว ทีนสบตากับหัวหน้าเชฟหนุ่มใจแววตาสั่นไหว ก่อนที่อคินจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาเด็กหนุ่มแทบหยุดหายใจ"สูตรลับทำซอสแก้วนี้... ฉันไม่เคยสอนให้ใครมาก่อนเลยนะทีน และหลังจากนี้ ครัวส่วนตัวแห่งนี้ก็จะมีไว้สำหรับสอนนายเพียงคนเดียวเท่านั้น"คำสัญญาที่แฝงความหมายลึกซึ้งทำให้อุณหภูมิในห้องครัวพุ่งสูงขึ้นในความรู้สึก ทีนพยักหน้ารับคำเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยความสุข บัดนี้ เด็กหนุ่มฝึกงานรู้ดีแล้วว่า สูตรลับรสละมุนที่เขาฝันอยากจะเรียนรู้ แท้จริงแล้วมันกำลังเริ่มเคี่ยวหัวใจของเขากับเชฟหนุ่มให้ผูกพันกันแน่นแฟ้นขึ้นในทุก ๆ ค่ำคืน
สองสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่ค่ำคืนคอร์สเรียนพิเศษในห้องครัวส่วนตัว ทีนรู้สึกว่าตัวเองมีการพัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างเห็นได้ชัด ทุกเมนูออร์เดอร์ที่ผ่านมือของเชฟฝึกหัดตัวน้อยต่างได้รับคำชมจากลูกค้า แต่สิ่งที่มีพัฒนาการยิ่งกว่าฝีมือการทำอาหาร... ก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเชฟอคินที่ค่อย ๆ แนบแน่นขึ้นจนคนในครัวเริ่มแอบแซวกันเงียบ ๆ"วันนี้ทำได้ดีมาก เมนูสเต็กปลากะพงซอสเลมอนบัตเตอร์ของนายกลายเป็นจานขายดีที่สุดของค่ำคืนนี้เลยนะ" อคินเอ่ยชมพลางเดินเข้ามายืนข้างโต๊ะเตรียมวัตถุดิบหลังจากที่ลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้านไป"ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้คุณครูเชฟอคินเลยครับ ถ้าไม่ได้สูตรลับกับการคุมไฟคืนนั้น ผมคงทำไม่ได้ขนาดนี้แน่นอน" ทีนหันมายิ้มตาหยิบ แววตาเต็มไปด้วยความขอบคุณและความซาบซึ้งใจ"หรา... ถ้างั้นคนเป็นครูควรจะได้รางวัลตอบแทนอะไรบ้างไหมนะ?" อคินขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบที่มักจะนิ่งเฉยบัดนี้กลับประกายระยับลึกซึ้ง ลอบมองใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มที่กำลังขึ้นสีระเรื่อด้วยความประหม่า"เอ่อ... เชฟอยากได้อะไรหรอครับ? ถ้าเป็นขนมหรือของอร่อย ๆ ผมตั้งใจจะทำมาให้..." ทีนตอบอ้อมแอ้ม พลางก้มหน้าหลบสายตาคมคู่นั้นยังไม่ทันที่ทีนจะพูดจบประโยค อคินก็เอื้อมมือหนาไปจับมือเรียวของทีนไว้เบา ๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำเอาหัวใจของเชฟฝึกหัดตัวน้อยเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่"ฉันไม่ได้อยากได้ขนมหวานหรอกนะทีน..." อคินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความรู้สึก "สิ่งที่ฉันอยากได้เป็นรางวัล... คือการที่มีเชฟฝึกหัดคนนี้คอยมายืนอยู่เคียงข้างหลังเคาน์เตอร์ครัว คอยเคี่ยวซอสและสบตากับฉันในทุก ๆ ค่ำคืนต่างหาก"คำสารภาพรักที่เรียบง่ายท่ามกลางกลิ่นอายอุ่นของเมล็ดกาแฟและเครื่องเทศทำเอาทีนยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจพองโตด้วยความสุขเปี่ยมล้นจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เด็กหนุ่มเงยหน้าสบตากับเชฟหนุ่มตรง ๆ แววตาหวานซึ้งเป็นประกายระยับก่อนจะส่งรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดให้เขา"ถ้าเป็นเรื่องนั้น... ไม่ต้องให้เป็นรางวัลหรอกครับ เพราะผมเองก็อยากอยู่เป็นผู้ช่วยเชฟอคิน คอยชิมสูตรลับรสละมุนของคุณไปตลอดชีวิตเลยเหมือนกันครับ"
เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงวันสุดท้ายของการฝึกงานของทีน บรรยากาศในห้องครัวใหญ่ค่ำคืนนี้อบอวลไปด้วยรอยยิ้มและความยินดี เพื่อน ๆ ร่วมงานและเชฟทุกคนต่างพากันมาอวยพรและชื่นชมในความตั้งใจของเชฟฝึกหัดตัวน้อยที่บัดนี้ได้เติบโตขึ้นกลายเป็นเชฟรุ่นใหม่ที่มีฝีมือฉกาจและน่าจับตามองอย่างที่สุดหลังจากงานเลี้ยงส่งสไตล์คนกันเองเลิกรา ทีนเดินกลับเข้ามาในห้องครัวส่วนตัวของเชฟอคินเป็นครั้งสุดท้าย ใจหายเล็กน้อยเมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ได้มาก้าวขาเดินสแตนด์บายชิมซอสอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มมาดนิ่งคนนี้อีกแล้ว"ใจหายหรอเชฟฝึกหัด?" เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยของอคินดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับจานอาหารจานพิเศษที่ถูกวางลงตรงหน้าของทีนอย่างทะนุถนอมมันคือสเต็กปลากะพงราดซอสเลมอนบัตเตอร์ เมนูแรกที่ทีนเคยทำพลาดจนโดนดุในวันแรกที่เจอหน้ากัน แต่ในค่ำคืนนี้ ซอสสีเหลืองทองด้านบนถูกตกแต่งและตวัดปลายพู่กันซอสอย่างประณีตเป็นรูปหัวใจดวงโตคู่กันสองดวง"นี่คือ... เมนูเรียนจบหลักสูตรของนายจากฉันครับ" อคินเอ่ยพลางยกยิ้มละมุน แววตาคมกริบคู่นั้นทอดมองคนรักด้วยความรักและความอบอุ่นทั้งหมดที่มีในหัวใจทีนตักซอสเข้าปากชิมเบา ๆ รสชาติหวานละมุน นุ่มลึก และกลมกล่อมผสานกับความอบอุ่นส่งผ่านเข้ามาถึงหัวใจทำเอาเด็กหนุ่มน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจ "อร่อยที่สุดในโลกเลยครับเชฟอคิน... อร่อยกว่าวันแรกที่ผมชิมหลายเท่าเลยครับ"อคินเดินเข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลังเบา ๆ คางมนเกยบนไหล่เล็กอย่างแสนรัก "ต่อไปนี้นายไม่ต้องเรียกฉันว่าเชฟตอนอยู่สองคนแล้วนะ... ฝึกงานจบแล้ว แต่ 'หลักสูตรคนรู้ใจ' ของเราสองคน เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะทีน"ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นหนาขึ้นอีกนิด น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยคำสัญญาอย่างหนักแน่นลึกซึ้ง "นับจากนี้และตลอดไป ไม่ว่านายจะไปเปิดร้านอาหารของตัวเองที่ไหน หรือต้องเจออุปสรรคในการทำอาหารอีกกี่ครั้ง... ฉันสัญญาว่าจะคอยเป็นผู้ช่วย คอยอยู่เคียงข้าง และช่วยปรุงแต่งสูตรลับรสละมุนในชีวิตของนายให้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขแบบนี้ไปชั่วนิรันดร์เลยครับ"ทีนหลุดยิ้มกว้าง แววตาหวานซึ้งประกายระยับด้วยความสุขเปี่ยมล้น เขาหันกลับมากอดตอบเชฟหนุ่มในดวงใจแน่นหนา บัดนี้รสชาติอาหารที่ละมุนและอร่อยที่สุดในชีวิตของพวกเขาได้รับการปรุงแต่งอย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว... และกลิ่นไออุ่นของความรักในห้องครัวแห่งนี้จะยังคงหอมกรุ่นอบอวลอยู่ในหัวใจของชายหนุ่มทั้งสองคนตราบนานเท่านาน
