นิยายรักโรแมนติก แสงตะวันในวันซับน้ำตา (ตอนที่ 2)
นิยายวาย นิยายอ่านฟรี อ่านนวนิยาย นิยายรักโรแมนติก นิยายแฟนตาซี นิยายวาย Yaoi เรื่องเล่าจากทางบ้าน นิยายแปลฟรี เรื่องเล่าจากทางบ้าน
แสงตะวันในวันซับน้ำตา (ตอนที่ 2) นิยายรักโรแมนติก
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาร้อนรสละมุนลอยอบอวลไปทั่วห้องพักผ่อนส่วนตัวด้านหลังแกลเลอรี พิมพิกานั่งกุมแก้วเซรามิกไว้ในมือ สัมผัสอุ่น ๆ ช่วยลดอาการสั่นเทาจากหยดน้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปได้เป็นอย่างดี ตรงข้ามเธอคือตะวัน ศิลปินหนุ่มที่กำลังส่งรอยยิ้มบาง ๆ มาให้อย่างใจดี"ดีขึ้นบ้างไหมครับคุณพิม?" ตะวันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด"ดีขึ้นมากเลยค่ะ ต้องขอโทษคุณตะวันอีกครั้งนะคะที่พิมมาทำตัวรบกวนในแกลเลอรีของคุณแบบนี้" พิมพิกาก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ"บอกแล้วไงครับว่าไม่รบกวนเลยสักนิด" ตะวันขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อย แววตาคมคู่นั้นทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน "แกลเลอรีของผมต้อนรับคุณพิมเสมอครับ โดยเฉพาะในวันที่หัวใจของคุณกำลังต้องการที่พักพิง"คำพูดที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจของตะวัน
ทำเอาหัวใจที่แสนบอบช้ำของพิมพิกากลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอต้องจมอยู่กับความเสียใจและความโดดเดี่ยวหลังโดนอดีตคนรักหักหลัง แต่ค่ำคืนนี้ สัมผัสอุ่น ๆ จากชาร้อนและแววตาของผู้ชายตรงหน้า กลับเริ่มทำให้เงามืดในใจของเธอค่อย ๆ จางลงทีละน้อย"คุณตะวันทราบไหมคะ... ภาพวาดท้องฟ้ายามเย็นภาพนั้น มันทำให้พิมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดที่ไม่มีวันสิ้นสุดเลยค่ะ" พิมพิกาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางทอดสายตาออกไปด้านนอกตะวันนิ่งฟังเงียบ ๆ ก่อนจะยื่นมือหนาไปแตะหลังมือของเธอเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน สัมผัสที่มั่นคงนั้นส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยมาถึงหัวใจของหญิงสาว "ภาพยามเย็นอาจจะดูเหงาและมืดมนครับคุณพิม... แต่คุณพิมอย่าลืมนะครับว่า หลังจากความมืดมิดผ่านพ้นไป
แสงตะวันของวันใหม่จะกลับมาส่องสว่างเสมอ"ชายหนุ่มสบตาเธอเนิ่นนาน แววตาของเขาฉายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งขึ้น "และถ้าคุณพิมยังไม่มีแสงตะวันในใจ... ผมก็ยินดีที่จะเป็นแสงสว่างดวงนั้น คอยอยู่เคียงข้างและช่วยซับน้ำตาให้คุณพิมไปตลอดเลยนะครับ"ประโยคบอกเล่าที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นทำเอาหัวใจของพิมพิกาเต้นระรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่ หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้นับเป็นการหลั่งน้ำตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอบอุ่นใจอย่างที่สุด ในที่สุดเธอก็เริ่มรู้แล้วว่า ฤดูหนาวอันยาวนานในใจกำลังจะสิ้นสุดลง... เพราะแสงตะวันดวงนี้ได้ขยับเข้ามาสวมกอดหัวใจของเธอเอาไว้แล้ว
